Helaas heb ik de link naar het berichtje niet bewaard en bij de meest voor de hand liggende zoekopdrachten komt het niet naar boven. Ik hou me aanbevolen voor de link.

De conclusie van het bericht, namelijk dat jongeren het gebruik van deze software moeten leren, zette me aan het denken. Blijkbaar hebben de jongeren het gebruik van deze hulpmiddelen in hun schoolcarrière en hun privéleven nog niet gemist. Dus zou je de conclusie niet om kunnen draaien? Bedrijven moeten leren dat er andere en misschien wel betere middelen zijn om met elkaar te communiceren en dingen vast te leggen dan een tekstverwerker.

Uiteindelijk is een tekstverwerker niet veel meer dan een geautomatiseerde typemachine. Met allerlei toeters en bellen om tekst op te maken zodat het makkelijk te verbeteren en op papier te krijgen is. En dat is nu net wat de nieuwe generatie niet meer doet, die lezen niet van papier maar van computerschermen. En daarvoor zijn heel andere hulpmiddelen bedacht, zoals WordPress.

Tien jaar geleden zat ik vaak hele dagen achter het scherm documenten te produceren. Nu gebruik ik twitter, email, blog, wiki, intranet, community sites. En voor een belangrijk deel zorgen deze hulpmiddelen ervoor dat ik steeds minder documenten maak. Als ik nog een tekstverwerker gebruik, gaat het meestal om officiële beslisnotities. Die moeten nu eenmaal nog op papier komen te staan.

Op papier? Is dat eigenlijk wel zo? Wat als we straks allemaal een iPad hebben, of een e-reader+, of een andere tablet? Dan kunnen we op elk willekeurig moment alle documentatie ophalen die we nodig hebben. Zonder dat we een stapel papier mee hoeven te nemen en zonder dat er een groot en onhandig toetsenbord bij zit. En we kunnen direct ons netwerk raadplegen als we meer informatie nodig hebben. Daarmee is het meeslepen van een stapel papier overbodig en onhandig geworden.

Natuurlijk, op papier kun je makkelijk even iets schrijven. Op een iPad ook. Er komen zeker apps die het mogelijk maken om er op te schrijven en te tekenen. Straks kunnen we notities maken op bestaande documenten of sites en deze via internet delen.

Als het zover is, dan is het niet meer nodig om een tekstverwerker te gebruiken. En zijn we eindelijk af van alle documenten die na het schrijven statisch in een ontoegankelijk archief verdwijnen. Dat scheelt ook een boel papier. En waar het papier verdwijnt, verdwijnen ook de klassieke papiergebaseerde Office applicaties.

Tot nu toe wil het nog niet zo vlotten met het papierloze kantoor, maar ik zet mijn geld op de iPad en vergelijkbare producten om daar een flinke stap in te zetten.

Een tijdje geleden las ik het artikel “Is Google Making Us Stupid?” en dat heeft me aan het denken gezet. De auteur geeft aan moeite te hebben met het lezen van langere artikelen. Hij kan er zijn aandacht niet bijhouden. We worden “mere decoders of information” en “pancake people”. Oftewel, onze gedachtewereld verarmt doordat we niet meer in staat zijn langere tijd over een onderwerp na te denken.

Op een bepaalde manier doet het artikel denken aan de discussies van de negentiende eeuw over of snel reizen slecht is voor de gezondheid. In de trein zouden de indrukken zo snel aan je geest voorbij gaan dat je hersenen het niet meer bij konden houden.

Toch is de mensheid daar niet aan ten onder gegaan. Snel reizen blijkt helemaal geen probleem voor de hersenen. De hersenen die juist bij uitstek geschikt zijn voor het verwerken van enorme hoeveelheden informatie en het daaruit destilleren van de belangrijke onderdelen.

Hoe kan het dat je in een druk café je gesprekspartner kunt verstaan boven de muziek en het geroezemoes uit? Hoe kan het dat je ineens je naam hoort? Hoe kan het dat je voor een boekenkast staat en ineens een boek ziet dat je gelezen hebt? Hoe kun je in een druk zwembad je kinderen herkennen?

Allemaal voorbeelden van de enorme capaciteit van de menselijke hersenen om informatie te verwerken.

Toch wordt er wel iets geraakt in het artikel. Ik speel zelf bijvoorbeeld al twintig jaar bridge. Ik heb er veel tijd in gestopt om op het niveau te komen waarop ik nu speel.

Als ik bridge is het juist de afwezigheid van informatie die het spel moeilijk maakt. Daardoor is het noodzakelijk om uit een heel klein beetje aanwezige informatie een beeld op te bouwen van het spel. En dat beeld moet compleet en exact zijn. Als je een mogelijkheid over het hoofd ziet, dan kan dat grote consequenties hebben voor je speelwijze, daardoor kun je verliezen.

Eigenlijk zijn de menselijke hersenen daar helemaal niet zo goed in. Computers bestaan een stuk korter dan mensen en juist op dit soort gebieden streven ze de mensheid voorbij. We kunnen het wel, maar daar moeten we heel veel tijd instoppen. Onder andere om een situaties zeer nauwkeurig te bekijken en niet bij voorbaat allerlei informatie uit te filteren.

Het probleem van het artikel is dan ook niet dat we “mere decoders of information” worden, of dat we “pancake people” worden, maar dat we een heel moeilijk te leren vaardigheid steeds lastiger gaan vinden: het opbouwen van een beeld van een stukje werkelijkheid in afwezigheid van informatie. Ofwel theoretiseren en abstract denken.

Is dat belangrijk? Alleen als je in een situatie komt waarin je weinig informatie hebt. En dat is niet vaak. Eigenlijk vooral in de wetenschap en in spelletjes. In het dagelijks leven is er meestal een overdaad aan informatie.

Maar misschien kun je de redenatie zelfs wel omkeren. In afwezigheid van informatie moeten we heel veel moeite doen om een mentaal model van een stukje werkelijkheid op te bouwen. Je hebt heel veel voorstellingsvermogen nodig. Als je veel meer informatie hebt dat wordt het opbouwen van zo’n model makkelijker. Maar dat niet alleen, doordat je meer informatie hebt, wordt het model dat je opbouwt genuanceerder, complexer.

En misschien dat zo’n complex mentaal model nog wel veel meer abstract denkvermogen vraagt dan je eerder nodig had. En misschien zelfs… betekent het dat we straks ook in een situatie met weinig informatie toch nog veel beter in staat zijn om een mentaal model op te bouwen en te manipuleren. Maar misschien is dit ook wel erg speculatief.

Ik denk wel dat er een verandering van denkstrategie plaatsvindt: in plaats van nadenken, construeren en reconstrueren gaan we vooral zoeken en filteren. De methode is anders, het resultaat hetzelfde, namelijk een beeld van de werkelijkheid. Ik denk zelf dat meer informatie leidt tot een beter en completer beeld. En om daar wat mee te kunnen moeten we eigenlijk slimmer worden.

Dus maakt Google ons dom? Ik denk het niet, ik denk dat Google ons slim maakt.

Er zijn nu waarschijnlijk nog van die dorpen, denk ik. Maar wel een stuk minder dan vijftig jaar geleden. En we hebben er hard aan gewerkt om onze anonimiteit verder uit te breiden. Inmiddels weten onze buren niet meer hoe we heten, de overheid mag alleen weten waar we wonen en wat we doen als we geld tegoed hebben en als de supermarkt wil weten wat we lekker vinden voelen we ons in onze privacy aangetast.

Als ik gebruik maak van sociale media is het sociale voor mij van groot belang. Ik wil graag merken dat ik met mensen van doen heb, geen robots of functionarissen. Daarom is het voor mij belangrijk dat de mensen waar ik contact mee heb ook iets van zichzelf laten zien. Het hoeft niet veel te zijn, maar genoeg om een menselijk gezicht te hebben.

En aan de andere kant is het voor mij ook fijn als er mensen zijn die op internet mooie appeltjes zien en denken: “Dat is echt iets voor Bert, ik zal ze eens aan hem sturen.” Dat gevoel van kennen en gekend zijn is iets dat sociale media me geeft en daar wil ik best wat van mijn privacy voor weggeven.

Is het erg dat iemand weet waar ik woon? Ik sta ook in de telefoongids en iemand die een beetje moeite doet komt daar zo achter. Mijn salaris? Ach, als je even de moeite neemt om op mijn functie te googelen dan heb je ook zo een vacature te pakken met het maandsalaris erin. Als je in de buurt van de overheid komt werkt het nu eenmaal zo. Als ik op vakantie ben geweest vertel ik dat in geuren en kleuren aan mijn familie, vrienden, buren, collega’s. Echt privé is dat dus ook niet. En zo is er nog veel meer wat je met een beetje moeite te weten kunt komen of wat eigenlijk niet echt privé is.

Natuurlijk zijn er zaken die wel privé zijn. Maar eenieder heeft naast een privéleven ook een sociaal leven. En verjaardagen, werk, hobbies, gezinssituatie, huis, uitjes horen allemaal ook bij je sociale leven. Je kunt er voor kiezen om die niet te delen, maar dan heb je ook geen sociaal leven meer.

Het is een stap om niet alleen met mensen ergens over te praten, maar het op internet in te typen. Want ineens is het iets blijvends geworden. Maar zoveel anders als gewoon iets tegen iemand zeggen is het niet. Ook daar kun je veel spijt van krijgen. We hebben allemaal wel eens een ander iets in vertrouwen gezegd, waarna de ander (waarschijnlijk vaker onbewust dan bewust) dat vertrouwen beschaamd heeft. Een pijnlijke ervaring. En internet is hierop geen uitzondering, ook daar kan je vertrouwen beschaamd worden.

Ik kies wat ik op sociale media met anderen deel. Daarbij wil ik een menselijk gezicht tonen en daar schaam ik mij niet voor. Ik vind het ook niet erg als mensen mij daarop aanspreken, dat is juist mooi. Maar ik let wel op en hanteer altijd de regel “positief of objectief”. Als ik tegen iemand praat flap ik er niet zomaar alles uit, als ik een bericht op een netwerk zet doe ik dat ook niet. Ik probeer altijd positief of objectief te zijn. Dan kan niemand er aanstoot aan nemen en zal het bericht zich later ook niet tegen me keren.

Zo voelt het niet alsof ik mijn privacy opgeef, maar alsof ik op een menselijke manier contact maak met anderen. Via internet weliswaar, maar niet minder sociaal of vertrouwd. Ik merk aan mezelf dat ik op Twitter mensen die ‘puur zakelijk’ zijn lang niet zo intensief volg als anderen die ook hun echte gezicht tonen. Met die laatste kan ik me identificeren, ik leef met ze mee. En een emotionele band kunnen aangaan is wat mensen menselijk maakt.

Is internet anders dan het kleine dorp van vijftig jaar geleden? Alles heeft goede en slechte kanten. Sociale media geven mij meer keuze in wat ik deel en met wie ik het deel. Die keuze hadden mijn ouders vijftig jaar geleden niet of nauwelijks. Als iemands opmerkingen mij kwetsen, dan kan ik hem unfollowen of unfrienden. Die keuze hadden mijn ouders vijftig jaar geleden helemaal niet. Ik denk dat we meer van de lusten en minder van de lasten van een sociaal netwerk hebben dan vroeger. En daarmee ook minder de noodzaak om onze privacy steeds verder uit te breiden en tot het uiterste te verdedigen. Het is soms best fijn als er anderen zijn die je kennen en je kunnen en willen helpen.

En ach, misschien krijg ik soms nog wel eens ergens spijt van. Niet van het delen van een stukje van mezelf, hoogstens van een domme opmerking die ik in een dwaze bui gemaakt heb. Wat dat betreft is internet tegenwoordig ook gewoon het echte leven.

Ik noem het mijn dorp 2.0.

In veel kantoren zie je tegenwoordig dan ook een flexibel concept. Je kunt in een open kantoorruimte gaan zitten als je gewoon aan het werk bent, maar als je je moet concentreren kun je in een stiltecabine of cockpit gaan zitten. Als je wilt overleggen kan dat informeel in een ‘zitje’, of meer georganiseerd in een overleg- of vergaderruimte.

Werken in een open kantoorruimte kun je leren. Aan de éne kant concentreer je je op het werk dat je aan het doen bent, daarnaast volg je onbewust de gesprekken die er in je omgeving plaatsvinden. Als er een relevant steekwoord valt verplaats je je aandacht naar het gesprek en kun je er aan deelnemen. Je oor kan dat, net als het noemen van je naam, prima filteren zonder dat je daar bewust mee bezig bent. En als je afgeleid wordt door een gesprek, dan is dat omdat het door je filter komt en het onderwerp voor jou relevant is. Dus kun je kennis gaan delen, zonder dat je collega’s zich bewust waren van jouw interesse in het onderwerp.

Als je het werken en luisteren in een open kantoorruimte goed beheerst, kun je dubbel effectief worden. Je doet je werk en levert op het moment dat het er het meest toe doet een bijdrage aan het werk van je collega’s. En dat maakt je tot een gewaardeerde collega.

De contacten in een open kantoorruimte hangen voor een deel van toeval af. Je moet maar net op het moment van een gesprek aanwezig zijn, het gesprek oppikken, een bijdrage leveren. Kunnen ze niet gewoon met een vraag bij je komen als ze je nodig hebben?

Er zijn drie belangrijke voorwaarden waaraan voldaan moet worden voordat mensen iemand om informatie gaan vragen:

1. je weet dat iemand anders informatie bezit
2. je weet dat je de informatie zelf niet hebt
3. de meerwaarde van de informatie weegt op tegen de inspanning van het vragen

Het gebeurt maar zelden dat aan alle drie de voorwaarden wordt voldaan. Het meest voorkomend geval is als je iemand een keer iets hebt horen vertellen, maar niet meer precies weet wat het was. Dan ga je het vragen. In veel andere gevallen wordt aan één van de drie voorwaarden niet voldaan en zul je van het vragen afzien of het zelfs niet overwegen.

Een open kantoorruimte levert een heel andere situatie op. Daar zal degene met de informatie de beslissing nemen om zijn kennis te delen. In het algemeen is die prima in staat om te beoordelen of aan de drie voorwaarden voldaan is. In een goed werkende kantoortuin leidt dat tot veel meer zinvolle interactie, waar op een effectieve en efficiënte manier kennis wordt gedeeld.

Wat mij in het verleden altijd opviel, was de enorme stilte op internet. Waar je ook keek, er was van alles te zien maar alles was onbewoond. Geen mens te zien. Eigenlijk een beetje als het kantoor waar iedereen zijn eigen kamer heeft. Er wordt hard gewerkt, maar je hebt het gevoel dat je in je ééntje bezig bent. Contact met je collega’s blijft beperkt tot een paar momenten, zoals bij de koffieautomaat of in de kantine.

Met de opkomst van sociale media gaat internet steeds meer lijken op de open kantoorruimte. Via e-mail, twitter, yammer, rss, hyves en komt continu informatie op ons af. Dit kan onze concentratie verminderen en ons storen in ons werk. Maar de keerzijde is dat we door al deze informatie over waar anderen mee bezig zijn ook in staat zijn om te bepalen of onze kennis nuttig is voor waar een ander mee bezig is. We kunnen ervoor kiezen onze kennis te delen. Het doel van sociale media is om dit proces te faciliteren, waarbij de houder van de kennis zo vaak mogelijk in staat wordt gesteld te beoordelen of het nuttig is zijn kennis te delen of niet.

Met Twitter en Yammer kun je net zo omgaan als met de gesprekken in de kantoortuin: volg ze onbewust en draag je steentje bij als je denkt dat het nodig is. Je hoeft niet alles te lezen, je hoeft niet overal op te reageren. Laat je oog eruit filteren wat relevant is, dat kan hij prima. Als je dat trucje beheerst, wordt je op internet net zo’n gewaardeerde collega als op je kantoor.

Sinds ik actief ben op sociale media is het internet voor mij een bewoonde wereld geworden, met echte mensen die met echte dingen bezig zijn. En een wereld waarin ik onbewust heel veel gesprekken opvang en af en toe besluit mijn kennis met anderen te delen. Of ik daarvoor gewaardeerd wordt? Dat weten jullie als lezer het beste.

Twee ontwikkelingen van de laatste tijd maken het optimaliseren van zoekresultaten lastiger: optimalisatie van de zoekresultaten op basis van je zoekprofiel en op basis van je sociale netwerk (ofwel social search). Google houdt bij waar je op zoekt. Als je een Gmail account hebt dan weet Google zelfs wie je bent als je op verschillende plekken werkt. Van die kennis maakt Google gebruik om je zoekresultaten te optimaliseren, dat noemen ze gepersonaliseerd zoeken.

Daarnaast is een nieuwe ontwikkeling het sociaal zoeken. Daarbij maakt Google gebruik van de informatie die Google verzameld heeft over je sociale profiel. Ofwel je vrienden bij Hyves, je contacten bij LinkedIn, je netwerk in Twitter. Als je ergens op zoekt waar iemand uit je netwerk al eerder mee bezig is geweest worden je zoekresultaten daarop aangepast. Een blog, twitter of webpagina van iemand uit je netwerk wordt belangrijker dan die van iemand buiten je netwerk.

Deze twee ontwikkelingen zorgen ervoor dat er gezaagd wordt aan de stoelpoten van klassieke zoekmachineoptimalisatie. Want als zoekresultaten op verschillende manieren gepersonaliseerd worden, kun je niet meer bovenaan komen in ‘de zoekresultaten’, die bestaan immers niet meer. Er zijn alleen nog ‘mijn zoekresultaten’.

Daardoor wordt het niet alleen belangrijk om met goede, relevante content te komen, maar ook om in het netwerk van je potentiële klanten aanwezig te zijn. Dat zorgt ervoor dat je ook bij gepersonaliseerde zoekresultaten kunt scoren.

De vraag is dan nog hoe je in het netwerk van iemand terecht kunt komen. Je kunt natuurlijk proberen om als bedrijf in allerlei netwerk een aanwezigheid te creëren. Dat is lastig. Een bedrijf is maar beperkt interessant voor een klant, namelijk vooral op het moment dat een klant daadwerkelijk bezig is met het doen van een aankoop. Een beperkt aantal bedrijven zijn zo aanwezig in het leven van een klant dat ze op bijna voortdurende aandacht mogen rekenen, maar voor het overgrote deel van de bedrijven is dat niet weggelegd.

Een andere methode is om voor, gedurende en na de verkoop van een product op een persoonlijke manier contact te leggen. Daarmee geef je je bedrijf een gezicht naar de klant. Dus geen berichten als ´Uw aanvraag is in behandeling genomen. Uw ticket nummer is: 8467377´, maar een twitter als: ´Rini: @Bert ik ga je bestelling zo klaarmaken, wil je er een kadopapiertje omheen?’. En na afloop nog even vragen of alles naar wens is geweest.

Op deze manier bouw je als bedrijf toch weer een relatie met een klant op. Een relatie zoals we die eigenlijk wel kennen, maar dan van de kruidenier op de hoek en de winkel in het centrum waar we regelmatig komen. Dat de winkel niet meer op de echte straathoek zit, maar op onze digitale straathoek, doet er eigenlijk niet zo toe. De voordelen van persoonlijk contact, zonder de nadelen van de dure bedrijfsvorm.

Nu nog even verder denken. Ik zal in mijn netwerk geen aandacht kunnen hebben voor alle bedrijven waar ik zaken mee doe. Dat zijn gewoon teveel contactpersonen. En als werknemers van bedrijf veranderen, nemen ze hun netwerk mee. Continuïteit in je relaties is van groot belang. Als je al een paar keer bij Johan naar tevredenheid een huishoudelijk apparaat hebt gekocht, ook al was dat via internet, dan zul je dat daarna weer gaan doen.

Ik verwacht dan ook binnenkort de eerste webkruideniers te gaan zien. Webwinkels die zich niet specialiseren in een bepaald artikel, maar juist een breed aanbod hebben aangevuld met persoonlijk contact. Ze maken gebruik van het distributienetwerk van grote aanbieders en krijgen als retailers een stukje van de winst. En er zullen franchises gaan ontstaan, waarbij zo’n webwinkel ook de formule overneemt en de webwinkel centraal gevuld wordt. En webwinkels worden, nog meer dan nu, geld waard door het klantennetwerk dat ze vertegenwoordigen.

Een normale winkel vindt zijn klanten met name in de geografische regio. Dat betekent dat zo’n winkel zijn aanbod afstemt op de gemiddelde vraag uit die omgeving. Het internet is niet primair geografisch geordend, netwerken worden vooral opgebouwd via gelijke interesses, werkzaamheden of levenssituatie. Daardoor kan een webwinkel in zo’n netwerk zijn aanbod veel beter afstemmen op de klant. Daarmee wordt het makkelijker om voldoende afzet te creëren en de meerwaarde voor de klant groter. Een win-win situatie.

Even terug naar het begin, namelijk zoekmachineoptimalisatie. Met dit toekomstbeeld wordt het belang van zoekmachineoptimalisatie steeds minder. Het belang van content- en productoptimalisatie voor een doelgroep wordt nog veel belangrijker, aangevuld met het persoonlijk contact waarmee een aanbieder zich in een netwerk vestigt. Om dat contact te krijgen en te houden worden sociale media in de toekomst nog belangrijker. Persoonlijke videoboodschappen, tweets, waves, alles draagt bij aan een veel intiemere relatie tussen klant en winkelier. De onpersoonlijkheid van de enorme shoppingmalls voorbij en terug naar de winkelier op de hoek.

En misschien dat ik dan ook schoenen, kleren en andere persoonlijke producten via internet ga kopen.

Eerst was er zoeken en was het nog redelijk onschuldig. Maar toen kwam Gmail. Veel ruimte, snel zoeken, overal beschikbaar. Mijn eerste reactie was: natuurlijk laat ik mijn privépost niet ergens op internet op een server staan, waar het geindexeerd wordt door een zoekmachine. Wie weet wat ze allemaal nog meer met die gegevens doen.

Maar toch ben ik na verloop van tijd op Gmail overgestapt. Gewoon, omdat het handig is voor iemand die veel mail ontvangt en verstuurt en op veel locaties en computers werkt. Dat er geïndexeerd wordt en dat er soms uiterst accurate advertenties naast mijn mail staan neem ik voor lief. Eigenlijk is het soms wel handig ook, zeker omdat ik ook nog wat andere accounts door Google uit laat lezen, mooi alles op een rijtje.  En Google search op Gmail is nu eenmaal duizend keer sneller dan zoeken in een outlook gegevensbestand.

Een tijdje later was er iGoogle. Niet alleen mail, maar veel meer in een portaal bij elkaar geveegd. Eerst dacht ik dat het onzin was, maar inmiddels ben ik helemaal om. Gewoon, omdat het handig is in één oogopslag mijn mail, mijn Twitter, mijn actiepunten, het nieuws en de beurs te kunnen bekijken.

Daarna zag ik Google docs. Een niet al te fancy rijtje kantoorapplicaties, waarvan de zin of onzin mij niet helemaal duidelijk was. Maar ja, nadat ik wat geworsteld had met de thuiswerkoplossing van de baas, bleek het toch wel handig om Google docs te gebruiken voor een aantal documenten waar ik regelmatig mee bezig was. Gewoon, omdat ik er altijd en overal bij kan. En ach, of het nou in Google docs staat of als attachment aan de mail zit maakt eigenlijk ook niet zoveel uit. Docs is dan eigenlijk wel zo handig.

Laatst merkte ik dat Google heel voorzichtig bezig is zijn zoekresultaten te optimaliseren voor mijn zoekgedrag. Sites die ik al eens bezocht heb en die relevant zijn voor het onderwerp waar ik op zoek komen hoger in de resultaten. Ik kan het natuurlijk uitzetten, maar eigenlijk is het wel handig. Die éne site waar je een tijdje geleden was en die je op je werk wel in je bookmarks hebt zitten maar hier even niet, die vind ik nu een stuk makkelijker terug.

Dat kan allemaal omdat ik ooit met Gmail begonnen ben, daar een account gemaakt heb en nu Google bij alle diensten weet dat ik de gebruiker ben. Dat profiel hebben ze als jaren zorgvuldig opgebouwd en zijn ze nu langzaam aan het exploiteren.

De volgende stap waar ik nu voor sta is Google social search. Even een profiel aanmaken, al mijn sociale netwerken koppelen en Google gaat nog mooiere dingen voor mij doen. Sterker nog, Google gaat informatie van wat ik doe gebruiken om de zoekresultaten van anderen te optimaliseren. Dus als ik vaak op heelergnuttigesite.nl kom en mijn collega zoekt ergens naar, komt die heelergnuttigesite.nl bij hem of haar ook naar boven. Omdat we in hetzelfde sociale netwerk zitten. Weer zo’n stapje op of over de grens van mijn privédomein.

En daarna? Ik denk dat er straks diensten komen waarbij mijn netwerk in real time kan zien waar ik op dat moment mee bezig ben. Een soort geautomatiseerde Twitter. Dat er nu bijvoorbeeld staat dat ik op WordPress een blog aan het typen ben. Of dat ik op twitter.com aan het lezen ben. Of op twitscoop. Of aan het mailen. Of dat ik de laatste vijf minuten mijn toetsenbord niet aangeraakt heb. Maar dat via mijn mobiel te bepalen is dat ik wel thuis ben.

Google is hard bezig om dé online identiteitshouder te worden. Alles wat ik online doe kan straks herleidt worden naar mijn Google account en Google houdt alles bij wat ik op internet uitvreet. Google Chrome is niet voor niets de eerste browser met een incognitovenster, want het is voor Google van het grootste belang dat mensen het vooral handig blijven vinden om een Google account te hebben en dat breed te gebruiken.

Uiteindelijk weet Google meer van mij dan mijn vrouw. Zelfs meer dan ik zelf weet. Wie weet wat ik allemaal over mezelf ontdek als ik in de Googledatabase over Bert Beentjes mag grasduinen. En de vraag is of ik het erg vind. Ach, Google komt toch redelijk sympathiek over, leuke Google logootjes op zoekpagina, van die onschuldige nerds in de top, toch net iets minder gehaaid dan Microsoft, en ze zorgen er toch maar voor dat alles werkt. En het mooie is dat het mij in staat stelt om een echte online identiteit op te bouwen, waar mensen echt naar kunnen kijken en echte dingen zien. Zonder dat het mij enorm veel tijd kost.

En dus vind ik  het vooral heel erg handig om al die dingen te gebruiken. En dat Google profiel zal er binnenkort ook wel komen. Het enige waar Google dan nog niet tussen zit is mijn geld. Zou dat betekenen dat Google binnenkort met een online betaalsysteem gaat komen?

Oeps… een korte zoektocht na het typen van deze regel leert dat dit er sinds dit jaar ook is en Google Checkout heet. Al je online aankopen betalen vanaf één punt. Ook heel erg handig? Voor mij nog even een stap te ver, maar ja, misschien eigenlijk toch wel erg handig.

Naschrift: enkele dagen nadat ik deze blog heb geschreven lanceert Google een nieuwe tool: Google Dashboard. Daarin kun je zien wat Google allemaal van je weet.

Maar ook de sollicitant googelt er lustig op los, lees ik even later. Niet alleen het bedrijf wordt onder de loep genomen, ook de headhunter, recruiter, manager en wie er dan ook bij het gesprek aanwezig is. En als het even kan wordt er via het sociale netwerk contact gelegd met (meer of minder vage) kennissen die bij het bedrijf werken of gewerkt hebben.

Al dat googelen leidt ertoe dat iedereen die bij het gesprek aanwezig is al een beeld van de ander heeft opgebouwd. Dat kan helpen, maar ook tegenwerken. Zo kan het voorkomen dat je nietsvermoedend zo’n gesprek ingaat en dat één van de deelnemers je herinnert aan een periode van je leven waarin je nog andere prioriteiten had. Bijvoorbeeld via een krantenarchief. Die mogelijkheid leidt weer tot discussie of al die informatie wel zo makkelijk toegankelijk mag zijn. Maar misschien heb jij wel net zoiets gevonden en kun je met gelijke munt terugbetalen.

Heb je wel eens gekeken wat er allemaal over je te vinden is op internet? Niet alleen bij het gewone zoekscherm in Google, maar bijvoorbeeld ook bij de afbeeldingen, video’s, maps, nieuws, discussiegroepen? En heb je alle krantenarchieven doorgespit? En hyves of facebook?

Ik denk dat er meer mensen zijn die op anderen googelen dan op zichzelf. En nog minder die daar actie op ondernemen. Toch begint wat er op internet over je staat steeds belangrijker te worden, zelfs zonder dat je het merkt. Dus, begin maar eens met jezelf te googelen! En daarna naar wieowie (ook weer alle tabblaadjes af!). En als je dan toch bezig bent, meteen bij Google en Wieowie (na het zoeken in de kolom rechts) even een alert instellen. Dan wordt je direct op de hoogte gebracht als er nieuwe zoekresultaten op je naam zijn.

Veel plezier

In bedrijven kom ik managers van ‘het oude stempel’ tegen. Ze denk voordeel te kunnen behalen door hun kaarten tegen hun borst te houden. De troeven nog even niet uit te spelen. Strategische zetten te doen door een ander te (mis)leiden. Steeds vaker komen ze bedrogen uit. Met de komst van email, internet en mobiel bellen is kennis verwerven en delen veel eenvoudiger geworden. Contacten tussen verschillende onderdelen van de eigen organisatie, maar ook met andere organisaties zijn beter dan ze ooit geweest zijn. Nieuws gaat snel, tegenwoordig kan het in minuten of zelfs seconden een hele groep mensen bereiken. De oude managers worden links en rechts ingehaald door de mensen die ze proberen te bespelen.

Kijk naar de rol die internet, email, blogs, sms en twitter in allerlei politieke revoluties aan het spelen is. De oppositie werd vroeger verdeeld gehouden door de dictatuur. Tegenwoordig wordt via allerlei media razendsnel gecommuniceerd en voordat je het weet heeft zich ergens een groep gevormd die actie onderneemt.

Kennis delen is macht. Als je iets weet en er iets mee wilt, kun je je netwerk daar snel van op de hoogte brengen en tot actie brengen. Als je een goed netwerk hebt. De eenzame leeuwenkoning waar de rest voor siddert wordt steeds meer eenzaam en steeds minder koning. Wanneer de kudde van prooidieren effectief samenwerkt kunnen ze elke eenzame jager aan.

Kijk uit wat je in de email zet, voor je met je ogen kunt knipperen weet het hele bedrijf het. Velen hebben het ondervonden. Je kunt eruit concluderen dat je niets meer in de email moet zetten. Je kunt ook concluderen dat het delen van emails heel snel tot een gezamenlijke activiteit kan leiden. Ofwel, kennis delen is macht.

Als je met een klein team probeert een organisatie te veranderen, zul je allemaal altijd op de hoogte moeten zijn van de laatste ontwikkelingen. Hoe sneller je informatie deelt, hoe beter je kunt anticiperen op verstoringen. Een manager die ontevreden uit een stuurgroep komt probeert via allerlei kanalen toch nog zijn gelijk te halen. Door de stuurgroepbeslissing en de gevolgen ervan direct breed aan de projectgroep te communiceren voorkom je verwarring en blijft het project op koers. Zorg dat je netwerk in het project direct op de hoogte is van alles wat ze moeten weten. Kennis delen is macht.

De moderne manager moet zoveel mogelijk relevante informatie zo snel mogelijk in zijn netwerk verspreiden. En zijn netwerk moet hem effectief van informatie voorzien. Daarbij kunnen minuten of zelfs seconden van belang zijn. De eerste zijn om de informatie te delen is belangrijk, maar ook bijvoorbeeld in een vergadering een uitspraak kunnen weerleggen door contact met je achterban. Hoe effectiever je communiceert, hoe meer je bereikt.

Ga kennis delen en ervaar hoe dit je effectiviteit verhoogt.

Voorlopig hebben we geen prullenbak en als je er over nadenkt zal het ook wel niet gebeuren. De essentie van internet is dat het een anarchistisch, organisch geheel is. Dat maakt het kwetsbaar, maar ook sterk.

Je kunt natuurlijk proberen om een webmaster van een website die verouderde informatie toont te benaderen. Dat werkt meestal prima. En als dat niet lukt, is de beste manier om te zorgen voor voldoende goede informatie. De verouderde informatie verdwijnt dan vanzelf naar de achtergrond.

Dan moet je er ook wel voor zorgen dat je nieuwe informatie gevonden wordt. Hoe doe je dat? Door een goede site te maken. Maar ook door je informatie te distribueren op betrouwbare plaatsen. Je CV op LinkedIn, af en toe een berichtje op Twitter. Een blog. Allemaal informatie die je zelf up to date kunt houden en die een goede plaats in de zoekresultaten krijgen.

O ja, dit is nog wel een aardige: Google geeft aan dat ze de metadata niet gebruiken voor het samenstellen van de page ranks. Wisten we natuurlijk al, maar toch leuk het bevestigd te zien.

Als je wilt weten waar Google wel op let (althans, volgens de experts, want Google vertelt het niet), kijk dan eens hier. Ofwel, keywords in je content, vooral in je titels, koppen en domeinnaam. Dat doet het goed. En helemaal goed natuurlijk als je ook nog op je keywords vanuit andere sites gelinkt wordt.

Dat betekent wel dat zomaar een tekst schrijven niet meer kan. Een inspirerende titel is uit den boze. Originele koppen werken niet. Nou ja, niet om hoog in de zoekresultaten te komen.